రాంగ్ నెంబర్

ఫోన్ రింగ్ అవుతున్న శబ్ధం విని మెళుకువ వచ్చింది. కళ్ళు నులుముకుంటూ ఫోన్ వంక చూసాను. ఏదో తెలియని నెంబర్. గోడకి వేలాడుతున్న ఘడియారం వంక చూసాను. టైం అర్ధరాత్రి  12.20 అవుతుంది. ఇంత రాత్రి టైం లో ఫోన్ చేసి నిద్ర చెడగొట్టిన ఈ దరిద్రుడు ఎవడ్రా అనుకుంటూ ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసాను. ఎవరిదో మగ గొంతు.చాలా గంభీరం గా ఉంది. నేను హలో అని కూడా అనకుండానే నా పేరు చెప్పి నువ్వేనా అని అడిగాడు. హా అవును మీరెవరు? నిద్ర మత్తులోనే సమాధానం చెప్పి వాడిని తిరిగి ప్రశ్నించాను. నీకు సుధ తెలుసా? అని అడిగాడు. ఆ మాట వినగానే నిద్ర మబ్బు మొత్తం వదిలిపోయింది. వాడు మళ్ళీ అదే ప్రశ్న వేసాడు. నీకు సుధ తెలుసా?  అని. నేను వాడు అడిగిన దానికి సమాధానం చెప్పకుండా నువ్వెవరు అసలు అని అడిగాను. నేను చీరాల టౌన్ S.I ని మాట్లాడుతున్నాను. సుధ అనే అమ్మాయి ఒక గంట క్రితం  చనిపోయింది అన్నాడు. అంతే పడుకుని ఉన్న వాడిని కాస్తా ఒక్కసారి లేచి కూర్చున్నాను. సుధ చనిపోయిందా? నేను సరిగ్గానే విన్నానా?. నాకేం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు. వెంటనే ఫోన్ కట్ చేసేసాను. ఒక రెండు గంటల క్రితమే కదా తనతో మాట్లాడాను. బానే మాట్లాడింది కదా. మరిదింతా ఏంటి? అసలు ఫోన్ చేసింది ఎవడు? నిజం గానే పోలీస్ ఆ? మా ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా కావాలని ఏడిపించడానికి చేస్తున్నారా? కరక్టే వాళ్ళే అయి ఉంటారు? ఆ నవీన్ గాడు చాలా సార్లు గొంతు మార్చి వేరే వేరే నెంబర్ల నుండి కాల్ చేసి ఆట పట్టిస్తుంటాడు. వాడే అయి ఉంటాడు. వాడికి సుధ మేటర్ కూడా తెలుసు. చాలా సార్లు పరిచయం చేయమని ఛావగొట్టాడు. అయినా ఆట పట్టించడానికి వేళా పాళా లేదా అని పిచ్చ కోపం వచ్చి వెంటనే వాడి నెంబర్ కి ఫోన్ చేసా. ఫోన్ ఎత్తగానే అడ్డమైన బూతులు తిట్టాను. కాని వాడు కాదని తర్వాత అర్ధమయ్యింది. వాడితో ఫోన్ లో మాట్లాడుతుండగా సుధ నెంబర్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది. కాల్ వెయిటింగ్ లో ఉంది. వెంటనే నవీన్ గాడి ఫోన్ కట్ చేసి తన ఫోన్ ఎత్తాను. కాని మాట్లాడుతుంది సుధ కాదు. ఇందాక మాట్లాడిన మగ గొంతే. ఏరా ఫోన్ కట్ చేసావేంటి? నాటకాలేస్తున్నావా? ఫోన్ కట్ చేస్తే దొరకకుండా పోతావా? అని మాట్లాడుతున్నాడు. అప్పటికి కాని నాకు అర్ధం కాలేదు నేను చాలా సీరియస్ ప్రాబ్లం లో ఉన్నాను అని. వెంటనే లేదు సార్, మా ఫ్రెండ్స్ ఫోన్ చేసి ఆట పట్టిస్తున్నారు అనుకున్నాను. అందుకే కట్ చేసాను. సారీ సార్. అసలేమైంది సార్ అని దీనంగా అడిగాను. అప్పుడు చెప్పాడు అసలు విషయం. ఇందాకా 10 గం. లకి ఫోన్ వచ్చింది స్టేషన్ కి. ఎవరో అమ్మాయి శవం సముద్రం ఒడ్డున పడి ఉందని. వెంటనే అక్కడికి వెళ్ళి చూసాం. ఆ అమ్మాయి హాండ్ బాగ్, చెప్పులు ఒడ్డున వదిలి ఉన్నాయి. అందులో వస్తువుల ఆధారం గా వాళ్ళ వాళ్ళకి కబురు చేసాము. ఆమె ఇంట్లో వాళ్ళని అడిగితే 9 గం. లకి ఏదో ఫోన్ వస్తే ఫ్రెండ్ ని కలిసి వస్తాను అని చెప్పి హడావిడిగా బయల్దేరిందని చెప్పారు. ఆ అమ్మాయి ఫోన్ పరిశీలిస్తే తన దాంట్లో చివరగా వచ్చిన ఫోన్ నీ నెంబర్ నుండే ఉంది. అంటే ఆ అమ్మాయి నిన్ను కలవడానికే బయటకి వచ్చింది నిజమేనా? అని గదమాయించాడు. తనకి నేను 9 గం. ల సమయం లో ఫోన్ చేయడం నిజం, ఒక గంట సేపు ఫోన్ మాట్లాడి పెట్టేసాను. అంతే కాని ఆ అమ్మాయి ని నేను బయటకి రమ్మనలేదు. అయినా నేను ఉండేది విజయవాడ లో. తను ఉంది చీరాలలో. తనని ఆ టైం లో ఎలా కలవగలను సార్? అని జరిగింది చెప్పాను. కాని ఆ S.I మాత్రం నేను చెప్పేది నమ్మట్లేదు. ఇవన్నీ కాదు మీ అడ్రస్ చెప్పు కానిస్టెబుల్ ని పంపిస్తాను అన్నాడు. నాకు ఏడుపు ఒక్కటే తక్కువ. మా ఇంటికి పోలీసులు వస్తే ఇంకేమైనా ఉందా? అసలు నేనేం తప్పు చేసాను. నేను తనతో కేవలం ఫోన్ మాట్లాడాను. అసలు నేను ఇంతవరకు ఆ అమ్మాయి మొహం కూడా చూడలేదు. ఆ అమ్మాయి చనిపోవడానికి నాకు సంబంధం ఏంటి. కాని ఇప్పుడు ఇంటికి పోలీసులు వస్తే మా పరువు మొత్తం పోతుంది. ఇంట్లో నన్ను హీనం గా చూస్తారు. వెంటనే లేదు సార్. నేనే ఉదయం కల్లా చీరాల కి వస్తాను. మిమ్మల్ని కలుస్తాను. దయ చేసి ఇంటికి ఎవరినీ పంపకండి.నిజం గా నేనే తప్పూ చేయలేదు. రేపు ఉదయం కల్లా మీ ముందు ఉంటాను అని చెప్పాను. అతనేమనుకున్నాడో ఏమో సరే ఉదయం కల్లా నా ముందు ఉండాలి లేదంటే మద్యాహ్నం కల్లా పోలిసులు మీ ఇంట్లో ఉంటారు అని నా వివరాలు తీసుకుని ఫోన్ పెట్టేసాడు.
నాకేమీ అర్ధం కావటం లేదు. సుధ చనిపోయిందన్న బాధ కన్నా నేను ఇందులో ఇరుక్కున్నాననే భయమే ఎక్కువగా ఉంది. ఇంట్లో వాళ్ళకి విషయం చెప్పేదామనిపించింది. మళ్ళీ ఇప్పుడే చెప్తే కంగారు పడతారు. అనవసరం గా రార్దాంతం అవుతుంది. రేపు చీరాల వెళ్ళాక అక్కడి పరిస్థితులను బట్టి చెప్దాం అనుకున్నాను. ఆ రాత్రంతా నిద్రే పట్టలేదు. తెల్లవారు ఝామునే లేచి ఇంట్లో వాళ్ళకి పని మీద ఊరు వెళ్తున్నా అని చెప్పి బయల్దేరి చీరాల బస్ ఎక్కాను. ఏం జరుగుతుందో అని భయపడుతూనే ఉన్నాను. అసలు ఇదంతా ఒక కలలా ఉంది. అసలు సుధ తో పరిచయమే ఒక కలలా ఉంది.
ఆ రోజు మా ఫ్రెండ్ పుట్టిన రోజు. అందరం రెస్టారెంట్ కి వెళ్ళాం. చాలా రోజుల తర్వాత ఫ్రెండ్స్ అందరం కలిశాం కదా బాగా ఎంజాయ్ చేయొచ్చనుకున్నాను. కాని అక్కడకి వెళ్ళాక ఎవడికి వాడు ఫోన్ లో మాట్లాడుకోవడమో, మెసేజ్ లు చేసుకోవడమో చేస్తున్నారు, అందరూ వాళ్ళ వాళ్ళ గాళ్ ఫ్రెండ్స్ తో చాలా బిజీగా ఉన్నారు. నాకు పిచ్చ కోపం వచ్చి అందరినీ తిడుతున్నాను ఏరా ఈ మాత్రం దానికి రెస్టారెంట్ కి రావడం ఎందుకు. ఇళ్ళల్లో కూర్చుని సొల్లు వేసుకోవచ్చుగా అని అన్నాను. అంతలో నవీన్ గాడు ఏరా నువ్ మాట్లాడవా ఏంట్రా నీ గాళ్ ఫ్రెండ్ తో? తొక్కలో సలహాలు చెప్పకు అన్నాడు. నేను మీ లాగా సెల్ ఫోన్ లో సొల్లు కార్చే టైపు కాదు రా. అయినా నాకెవరూ గాళ్ ఫ్రెండ్స్ లేరు అని చెప్తున్నాను. అంతలో నా సెల్ కి ఏదో మెసేజ్ వచ్చి మెసేజ్ టోన్ వినబడింది. అంతే చా మరి ఇప్పుడు మెసేజ్ ఎవరు పంపారమ్మా? ఏది నీ ఫోన్ ఇవ్వు చూద్దాం అన్నాడు. ఏదో కంపెనీ మెసేజ్ వచ్చుంటదిలే అని వాడికి సెల్ ఇచ్చాను చూడమని. వాడు మెసేజ్ ఓపెన్ చేసి నా వైపు చూసి హాయ్ బంగారం ఏం చేస్తున్నావ్? అన్నాడు. అందరూ పడి పడీ నవ్వారు. వాడు చదివిన విధానానికి నాకు కూడా నవ్వొచ్చింది.
వెంటనే వాడి చేతిలో సెల్ తీసుకుని చూసాను. వాడు చదివింది నిజమే. అక్షరం పొల్లు పోకుండా అలాగే ఉంది. నెంబర్ చూస్తే నాకు తెలిసిన నెంబర్ లా లేదు. నవీన్ గాడు వెంటనే 'ఏరా మీరేమో బంగారం సింగారం అని మాట్లాడుకోవచ్చు, మేము మాట్లాడుకుంటే మాత్రం సొల్లా? అని అడిగాడు. అసలు ఈ నెంబర్ ఎవరిదో నాకు తెలీదు రా. ఎవరు పంపారో కనుక్కుందాం ఉండు అని వాళ్ళ ముందే ఆ నెంబర్ కి ఫోన్ చేసాను. ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయగానే హలో అన్న మాట వినపడింది. ఆ ఒక్క మాటకే నా చెవుల్లో ఎవరో తేనె ఒంపినట్లనిపించింది. అంత తీయగా ఉంది ఆ స్వరం. తను హలో అన్న ఒక పది క్షణాల వరకు నాకేదో మైకం కమ్మేసినట్లనిపించింది. తర్వాత తేరుకుని హలో ఎవరండీ, నా నెంబర్ కి మెసేజ్ పంపారు? అని అడిగాను. నేనా నేనేం పంపలేదే అన్నది ఆ స్వరం. హాయ్ బంగారం ఏం చేస్తున్నావ్ అని మీ నెంబర్ నుండే మెసేజ్ వచ్చిందండి అన్నాను. తను వెంటనే ఓహ్, ఆ మెసేజ్ మీకు వచ్చిందా? నేను మా ఫ్రెండ్ స్వప్న కి పంపానండి. రాంగ్ నెంబర్ కి వెళ్ళినట్లుంది. సారీ అని చెప్పి వెంటనే ఫోన్ కట్ చేసేసింది. అంతే అప్పటి దాకా వింటున్న ఇళయరాజా సంగీతం ఒక్కసారిగా మద్యలో ఆగిపోయినట్లనిపించింది. ఆక్సిజన్ అందక ఊపిరాగిపోతుందేమో అన్నట్లు వెంటనే ఆ నెంబర్ కి ఫోన్ చేసాను ఆ కోకిల గొంతు వినడానికి. రాంగ్ నెంబర్ అని చెప్పాను కదా మళ్ళీ ఫోన్ చేసారేంటి అని విసురుగా అంది. ఈ సారి ఇళయరాజా సంగీతం ఫాస్ట్ బీట్ విన్నట్లనిపించింది. ఏం లేదు మీ వాయిస్ ఎక్కడో విన్నట్లుంది. మీ పేరేమిటి? ఎక్కడి నుండి ఫోన్ చేస్తున్నారని అడిగాను. రాంగ్ నెంబర్ అని చెప్పాను కదా. ఇంకెందుకు నా వివరాలు అని కసురుకున్నట్లు మాట్లాడింది. నేను ప్లీజ్ చెప్పండి అని వేడుకున్నట్లు అడిగాను. నా పేరు సుధ, మాది చీరాల అని చెప్పింది. అలా ఒకరికి ఒకరం పరిచయం చేసుకున్నాం. ఆ రోజు నుండి రోజు నేను గుడ్ మార్నింగ్ నుండి గుడ్ నైట్ వరకు టైం తప్పకుండా మెసేజ్ లు పంపే వాడిని. మొదట్లో కొంచెం బెట్టు చేసినా తర్వాత తర్వాత తను కూడా మెసేజ్ లు చేయడం, ఫోన్ చేయడం మొదలు పెట్టింది.
తను చీరాల లో ఏదో ప్రైవేట్ కంపెనీ లో జాబ్ చేస్తున్నానని, ఇంకా పెళ్ళి కాలేదని, నాన్న చనిపోయారని, తను వాళ్ళ అమ్మ మాత్రమే ఉంటున్నారని చెప్పింది. తను పరిచయమయ్యి నెల రోజులైయ్యింది. ఈ నెల రోజుల్లో తనతో మాట్లాడకుండా ఉన్న ఒక్క రోజు కూడా లేదు. రోజుకి కనీసం అరగంటైనా ఫోన్ మాట్లాడకుండా ఉండే వాళ్ళం కాదు. రోజు రోజు కీ తన మీద ఇష్టం పెరిగిపోతుంది. ఒక్కసారి తనని చూడాలి అనిపించింది. అదే విషయం తనకి చెప్పి ఎప్పుడు కలుద్దామని అడిగాను. కుదిరినప్పుడు నేనే చెప్తాను. అప్పటి వరకు అడగకు అని చెప్పింది. నిన్న రాత్రి తన సెల్ నుండి మిస్స్ డ్ కాల్ వచ్చింది. వెంటనే తిరిగి కాల్ చేసాను. రోజూ లాగే ఫోన్ మాట్లాడుకున్నాం. ఎక్కడ ఉన్నావంటే ఇంటి దగ్గరలోనే ఉన్నాను అని చెప్పింది. మాటల మద్యలో ఎప్పుడు కలుద్దాం అంటే ఈ ఆది వారం నేను ఖాళీ గానే ఉంటాను. కుదిరితే రమ్మంది. తను రమ్మనడమే ఆలస్యం ఎప్పుడు వాలిపోదమా అన్నట్లు ఉన్న నాకు తన ఆహ్వానం నచ్చింది. కచ్చితం గా వస్తాను అని చెప్పి ఆనందం గా ఫోన్ పెట్టేసాను. కాని ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది. తను ఎందుకు చనిపోయింది. అసలు బీచ్ దగ్గరకి ఎందుకు వెళ్ళింది ఆ టైం లో. నాకెందుకు ఇంటి దగ్గరే ఉన్నా అని అబద్ధం చెప్పింది అని అలోచిస్తుందగా ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది. ఆ S.I కాల్ చేస్తున్నాడు. ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయగానే ఎక్కడున్నావ్ అన్నాడు. దగ్గరలోనే ఉన్నాను. బస్ లో ఉన్నాను అని చెప్పాను. సరే నేను బస్ స్టాండ్ లోనే ఉన్నాను. త్వరగా రమ్మని ఫోన్ పెట్టేసాడు. ఒక పది నిమిషాల్లో బస్ స్టాండ్ కి చేరుకున్నాను. బస్ దిగి కాల్ చేసాను.
ఖాకీ ఫ్యాంట్, తెల్ల చొక్క, నల్ల బూట్లు వేసుకుని ఒక వ్యక్తి నా ఎదురు నిలబడ్డాడు. చూడడానికి పోలీస్ లాగే ఉన్నాడు. వాడితో పాటు ఇంకొకడు కూడా ఉన్నాడు. నా పేరు అడిగి నేనే అని ధ్రువీకరించుకుని తన జేబులో ఉన్న ఐడెంటిటీ కార్డ్ చూపించి పద స్టేషన్ కి వెళ్దాం అన్నాడు. స్టేషన్ అనేసరికి నాకు కంగారొచ్చేసింది. సార్ నేను ఏ తప్పూ చేయలేదు. జరిగింది చెప్తాను వినండి అని బ్రతిమాలాను. వాడు కొంచెం ఆలోచించి సరే అని పక్కనే ఉన్న హోటల్ లోకి తీసుకెళ్ళి కూర్చుని చెప్పమన్నాడు. నేను గుక్క తిప్పుకోకుండా జరిగిందంతా పూస గుచ్చినట్లు వివరంగా చెప్పాను. అసలు తనని ఇంతవరకు చూడలేదనీ, తను చనిపోవడానికీ నాకు ఏ సంబంధం లేదు అని చెప్పాను. నేను చెప్పినదంతా తాపీగా విని నువ్వు చెప్పేదంతా నిజమే అనిపిస్తుంది, కాని వాళ్ళ అమ్మ మాత్రం ఫోన్ వచ్చాకే బయటకెళ్ళింది నా కూతురు అని చెప్తుంది. తన ఫోన్ చూస్తే ఏమో నువ్వే చేసినట్లు ఉంది అని తన దగ్గర ఉన్న సుధ ఫోన్ లో నా నెంబర్ చూపించాడు. లేదు సార్ నిజం గా నాకేమి తెలియదు. నన్ను నమ్మండి. ఇప్పుడు అనవసరం గా ఈ కేసు లో ఇరుక్కుంటే నా జీవితం నాశనమవుతుంది. మా పరువు పోతుంది అని దాదాపు ఏడ్చినంత పని చేసాను.
అతను కాసేపాలోచించి తనతో ఉన్న వాడిని పక్కకి తీసుకెళ్ళి ఏదో మంతనాలు జరిపి మళ్ళీ ఇద్దరూ నా దగ్గరకి వచ్చారు. ఆ S.I నాతో నువ్వు చెప్పిందంతా వింటుంటే నిజమే అనిపిస్తుంది. కాని సాక్ష్యమేమో బలం గా ఉంది. ప్రస్తుతానికి అనుమానాస్పద మృతి గా కేసు నమోదు చేసాము. గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్ లో పోస్ట్ మార్టం జరుగుతుంది. అది జరిగాక కాని అది ఆత్మ హత్యో, లేక హత్యో తెలియదు. ఒక వేళ హత్య కేసు ఐతే మాత్రం నిన్ను ఎవరూ కాపాడలేరు అని చెప్పాడు. నాకు కాళ్ళూ చేతులు ఆడటం లేదు. హత్య కేసు అనేసరికి ముచ్చెమటలు పోసేసాయి. నా భయం వాడికి స్పష్టం గా అర్ధమవుతుంది. అతను భయపడకు, ఒక పని చేస్తే నువ్వు ఈ కేసు నుండి బయటపడొచ్చు. కాని అది మాకు చాలా రిస్క్ తో కూడుకున్న పని అని చెప్పాడు. నేను వెంటనే సార్ ఎలాగైనా ఈ కేసు నుండి బయటపడేయండి అని బ్రతిమాలాను. సరే ఐతే నువ్వు ఒక లక్ష రూపాయలు మా చేతిలో పెడితే ఈ సెల్ లో ఉన్న నీ నెంబర్ ని తీసేస్తాం. అప్పుడు నీకు ఈ కేసు కి ఏం సంబంధం ఉండదు అన్నాడు. లక్ష రూపాయలు అనేసరికి నాకేం చేయాలో అర్ధం కాలేదు. కాని ఎలాగైనా ఈ దరిద్రం వదిలించుకోవాలని సార్ అంత డబ్బు ఇప్పుడు నా దగ్గర లేదు సార్. ఒక యాభై వేలైతే రేపటికి ఇవ్వగలను అని చెప్పాను. మొదట కాదు కుదరదన్నాడు.తర్వాత ఒప్పుకున్నాడు. కాని ఇప్పుడు ఒక పది వేలైనా ఇస్తేనే పంపిస్తానన్నాడు. ఇక చేసేదేమి లేక పది వేలు వాడికి ఇచ్చి రేపు ఇదే టైం కి మిగతా డబ్బులు ఇస్తాను అని చెప్పి అక్కడి నుండి కదిలాను.
విజయవాడ చేరుకున్నాక తెలిసిన వాళ్ళందరికీ ఫోన్ చేసి అప్పు కోసం ప్రయత్నిస్తున్నాను. మా ఫ్రెండ్స్ కి కూడా విషయం చెప్పకుండా డబ్బులు కావాలి చాలా అవసరం అని చెప్పాను. ఎందుకు, ఏమిటి అంటే ఒక్కొక్కరికీ ఒక్కో కారణం చెప్పాను. మా ఫ్రెండ్స్ కి అనుమానమొచ్చి అందరూ కలిసి నా దగ్గరకొచ్చి ఏం జరిగిందో చెప్పమని నిలదీసారు. ఇక తప్పక వాళ్ళకి జరిగిందంతా చెప్పాను. మొత్తం విన్నాక 'అరేయ్, తను ఎలా చనిపోయిందో తెలియదు, అసలు తనని ఇంత వరకు నువ్వు చూడను కూడా చూడలేదు, నువ్వెందుకు భయపడుతున్నావ్. ఎందుకు యాభై వేలు వాడికి ఇవ్వాలి. వాడు కేవలం సుధ ఫోన్ లో నీ నెంబర్ చూపించి బెదిరిస్తున్నాడు. అసలు ఆ రోజు నువ్వు ఫోన్ చేసాక ఇంకెవరైనా ఫోన్ చేసారేమో కనుక్కుందాం ఉండు అని నవీన్ గాడు కాల్ సెంటర్ లో పని చేస్తున్న తన ఫ్రెండ్ కి ఫోన్ చేసి సుధ నెంబర్ ఇచ్చి ఆ నెంబర్ కి తను చనిపోయిన రోజు వచ్చిన కాల్స్ లిస్ట్ ఇవ్వమని అడిగాడు. ఒక అరగంటలో కాల్ లిస్ట్ వచ్చింది. 9 గం. లకి నా ఫోన్ వచ్చిన తర్వాత ఇంకెవరి ఫోన్ కైన కాల్స్ వెళ్ళాయా, లేక వచ్చాయా అని చూసాం. ఆశ్చర్యం, ఆ లిస్ట్ లో నా నెంబర్ కి కాకుండా ఇంకో నెంబర్ కి చాలా సార్లు కాల్స్ వెళ్ళినట్లు ఉంది. చివరగా నేను చేసాక కూడా అదే నెంబర్ కి కాల్ వెళ్ళింది. నేను చేయడానికి ముందు కూడా అదే నెంబర్ నుండి కాల్ వచ్చినట్లుంది. ఆ నెంబర్ ని చూడగానే వెంటనే గుర్తు పట్టాను. అది ఆ S.I నెంబరే. అదే విషయం మా ఫ్రెండ్స్ కి చెప్పాను. అంటే ఆ S.I గాడు సుధ కి ముందు నుండే తెలుసా? ఇందులో ఏదో మతలబు ఉంది. అసలు వాడు నిజం గా పోలీసేనా? అని మా ఫ్రెండ్ అడిగాడు. హా అవును రా, నన్ను కలిసినప్పుడు వాడి ఐ.డి కార్డ్ చూపించాడు, వాడి ఐ.డి నెంబర్ కూడా నాకు గుర్తుందని చెప్పాను. వెంటనే మా ఫ్రెండ్ చీరాల లో తనకి తెలిసిన వారికి ఫోన్ చేసి ఆ S.I  పేరు , నెంబరు చెప్పి అతని గురించి కనుక్కోమని చెప్పాడు. మేము ఆలశ్యం చేయకుండా అందరం చీరాల కి బయల్దేరాం. మా ఫ్రెండ్ కి తెలిసిన వాళ్ళ ఇంటికెళ్ళాం. ఆ రోజు న్యూస్ పేపర్ లో మొత్తం వెతికాము. ఎక్కడా బీచ్ సమీపం లో చనిపోయిన వార్త రాయలేదు.
వెంటనే గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్ కి వెళ్ళి మూడు రోజుల నుండి చనిపోయిన వారి వివరాలు తీసుకున్నాం. సుధ అనే వారెవరూ చనిపోయినట్లు ఎక్కడా లేదు. పైగా పోస్ట్ మార్టం కేసులేవి లేవని చెప్పారు. ఇంతలో ఆ S.I వివరాలు తెలిసాయి. వాడు అదే స్టేషన్ లో పని చేసే వాడని, కాని ఒకసారి లంచం తీసుకుంటూ దొరికిపోయి సస్పెండ్ అయ్యాడని, ఇంకా కేసు కోర్టులో నడుస్తుందని, అంతే కాకుండా సస్పెండ్ అయ్యాక కూడా పోలీస్ లా అందర్ని బెదిరించి మోసాలు ఛేస్తున్నాడని చాలా కంప్లైంట్లు వచ్చాయంట అని చెప్పాడు. ఇవన్నీ విన్నాక నాకు దిమ్మ తిరిగింది. అంటే సుధ నిజం గా చనిపోలేదు, సుధ కి ఆ S.I గాడికి ఏదో సంబంధం ఉంది. ఇద్దరూ కావాలని నాటకమాడి నన్ను బ్లాక్ మయిల్ చేసి డబ్బులు గుంజాలని ప్రయత్నిస్తున్నారన్న మాట. ఇంక నిమిషం కూడా ఆలశ్యం చేయకుండా పోలీస్ స్టేషన్ కి వెళ్ళి జరిగినదంతా చెప్పి కంప్లైంట్ ఇచ్చాం. పోలీసుల పధకం ప్రకారం ఏమీ జరగనట్లు వాడు చెప్పిన టైం కి వాడిని కలిసి డబ్బులు ఇస్తుండగా పోలీసులు వచ్చి వాడిని పట్టుకున్నారు. స్టెషన్ లో పెట్టి వాళ్ళ పద్దతిలో అడిగాక మొత్తం విషయం చెప్పాడు. సుధ అన్న అమ్మాయి అసలు పేరు రాణి అని, ఆమె వాడి భార్యే అని, తన భార్యతోనే ఇలా రాంగ్ నెంబర్ లకి ఫోన్ చేయించి అమాయకులని వలలో వేసుకుని డబ్బులు గుంజుతున్నారని, ఇప్పటికి పది మందికి పైగా వాళ్ళ బాధితులు ఉన్నారని మొత్తం వివరం గా చెప్పాడు. వాడు చెప్పిన ఆ రాణి అనే అమ్మాయిని కూడా అరెస్ట్ చేసి స్టెషన్ కి తీసుకొచ్చారు. మేము అక్కడి నుండి బయటకి వెళ్తుంటే తనని అప్పుడే స్టెషన్ కి తీసుకొస్తున్నారు. ఆమె ని చూడగానే నాకు మా ఇద్దరి మధ్య జరిగిన ఒక సంభాషన గుర్తుకొచ్చింది. నువ్వు ఎలా ఉంటావు అని తనని అడిగితే 'నేనా నల్లగా పొట్టిగా మెల్ల కన్ను వేసుకుని చాలా అందం గా ఉంటాను అని చెప్పింది. అప్పుడు తను చెప్తుంటే ఆట పట్టించడానికి అబద్ధం చెప్పిందనుకున్న, కాని తనని చూసాక అర్ధమయ్యింది ఆమె మాటల్లోని నిజాయితీ. యాదృచ్చికం గా తను చెప్పినట్లు సరిగ్గా ఆదివారమే కలిసాము. ఈ విషయం లో కూడా ఆమె మాట తప్పలేదు.కాకపోతే తనని కలవడానికి పది వేలు ఖర్చయ్యింది అంతే. బయటకొచ్చాక మా ఫ్రెండ్స్ అందరూ సుధ ని కలిసిన శుభ సందర్భం గా పార్టీ ఇవ్వమని అడిగారు. పార్టీ నా తొక్కా, ఇప్పటికే పదివేలు బొక్క అన్నాను. అంతే అందరూ ఒకేసారి కోపం గా నా వంక చూసారు. ఆ చూపులో చాలా మీనింగ్ ఉంది. అమ్మాయి కోసమైతే యాభై వేలు ఇవ్వడానికి రెడీ అయ్యావు, మాకు పార్టీ ఇవ్వమంటే ఏడుస్తున్నావా అన్నట్లుంది వాళ్ళ చూపు.

స్పిరిట్ గేమ్

మా టి వి లో మర్రిచెట్టు సినిమా వస్తుంది. ఇంట్లో అందరూ చాలా శ్రద్ధగా చూస్తున్నారు. రాం గోపాల్ వర్మ సినిమాల్లో సీన్ల కన్నా సైలెన్స్ ఎక్కువ ఉంటుంది. ఆ నిశ్శబ్ధం తోనే భయపెడతాడు. నిజానికి హార్రర్ సినిమాలు భయపడేవాళ్ళే ఎక్కువగా చూస్తారు. ఎందుకంటే వాళ్ళకి భయం ఒక వ్యసనం. నేను కూడా చాలా పిరికి వాడిని. ఇంట్లో ఒక్కడినే ఉండాలంటే అన్ని లైట్లు వేసి టి వి ఆన్ చేసి సౌండ్ పెట్టుకుని పడుకుంటాను లేదంటే భయంతో నిద్రే పట్టదు. కాని నాకు భయాన్ని అనుభవించడం అంటే చాలా ఇష్టం. దయ్యాలు భూతాలు ఇలాంటివన్నీ పగటి పూట ఒట్టి అబద్దం అని వాదిస్తాను. రాత్రైతే తాయత్తుల్ని మొలతాడుకి కట్టుకుని పడుకుంటాను. సినిమాని కళ్ళప్పగించి చూస్తున్నాం అందరం. బాగా నిశ్శభ్దంగా ఉంది. తర్వాత ఏం జరగబోతుందో అని అందరం భయం భయం గా ఉత్కంఠగా చూస్తున్నాం. ఇంతలో పెద్దగా శబ్ధం చేస్తూ ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది. ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడ్డాను. రింగ్ అవుతుంది నా ఫోనే అని తెలిసి నవ్వుకుని ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసాను.అనిల్ గాడి దగ్గర నుండి ఫోన్. ఫోన్ ఎత్తగానే ఏరా ఏం చేస్తున్నావ్. ఖాళీయేనా? అని అడిగాడు. 'హా ఖాళీనేరా చెప్పు ఏంటి సంగతి అన్నాను. ఏం లేదు ఇవాళ రాత్రి మా ఫ్రెండ్ రూం లో పార్టీ ఉంది రా. నువ్వు కూడా వస్తావేమో అని ఫోన్ చేసా అన్నాడు. పార్టీ అనేసరికి నాలుక పీకేస్తుంది. కాని ఎవడో తెలియని వాడి పార్టీ కదా అని మొహమాటం అడ్డొస్తుంది. వద్దులేరా నేను రానులే నువ్వు వెళ్ళు అని అన్నాను కాని వాడు ఇంకోసారి రమ్మని పిలిస్తే వెళ్ళిపోదామని సిద్దమయిపోయాను. అనుకున్నట్లే వాడు పర్లేదు రా రా ఏం కాదు మా వాళ్ళు ఏం అనుకోరు అని చెప్పాడు.

సరే రా... నేను రెడీ గా ఉంటాను ఇంటికొచ్చి పికప్ చేసుకోమని చెప్పాను. ఒక అరగంటలో ఇద్దరం బయల్దేరాం. 
విజయవాడ నుండి ఒక 15 కి.మీ ల దూరం లో  హై వే నుండి లోపల కి దారి ఉంది. చీకటి పడ్డాక బయల్దేరడం వల్ల దారి సరిగ్గా కనపడడం లేదు. బండి హెడ్ లైట్ ని నమ్ముకుని ముందుకు వెళ్తున్నాం. కొంచెం దూరం వెళ్ళాక వాళ్ళ ఫ్రెండ్ ఇల్లు చేరుకున్నాం. రెండంతస్తులు ఉంటాయి. చుట్టూ అన్నీ పొలాలే. దూరం గా రెండు మూడు ఇళ్ళు ఉన్నాయి అంతే. పైన పెంట్ హౌస్ లో అనిల్ గాడి ఫ్రెండ్స్ ఉంటున్నారు. పైకి వెళ్ళేసరికి అందరూ మాకోసమే ఎదురు చూస్తున్నట్లున్నారు. అనిల్ గాడిని చూసి ఎంత సేపు బే, ఈ పాటికి నాలుగు పెగ్గులు అయిపొయేయి అని తిట్టబోతూ నన్ను చూసి ఆగిపోయారు. మా వాడు నన్ను వాళ్ళందరికి పరిచయం చేసాడు. మొత్తం ఆరుగు ఉన్నారు. మాతో కలిపి మొత్తం ఎనిమిది మంది. కాని అందులో రూం లో ఉండే వాళ్ళు ఇద్దరే. మిగతా వాళ్ళందరు మాలాగే పార్టీ కి వచ్చారు.నరేష్, రాజు రూం లోనే ఉంటారు. వాళ్ళతో పాటు కిరణ్ అని ఇంకో ఫ్రెండ్ కూడా ఉంటాడు కాని వాడిది మధ్యాహ్నం షిఫ్ట్. రాత్రి ఎప్పటికో వస్తాడు అని అనిల్ ఆ రూం లో ఉండే వాళ్ళని పరిచయం చేసాడు. ఇక ఆలశ్యం చేయకుండా ఎవరి గ్లాసులు వాళ్ళు పట్టుకుని రౌండ్ గా కూర్చుని చీర్స్ కొట్టి మొదటి పెగ్గు తాగాము. మొదటి పెగ్గు తాగేటప్పుడు బుద్దిమంతుల్లా ఉన్నారు అందరూ. కానీ మూడో పెగ్గు పూర్తయ్యే సరికి ఒక్కొక్కడిలో ఉన్న కళాకారులు బయటకొస్తున్నారు. ఎవరి ఇష్టమొచ్చిన విషయం మీద వాళ్ళు తెగ లెక్చర్లు చెబుతున్నారు.
ఇంతలో రాజు ఆత్మల గురించి మాట్లాడడం మొదలు పెట్టాడు. అందరికీ ఆ టాపిక్ బాగా నచ్చింది. అందరు మౌనం గా వాడు చెప్పేది వింటున్నారు. నేను చాలా సార్లు దెయ్యాలని చూసాను, అవి రాత్రి పూట తిరుగుతాయి, మాది పల్లెటూరు కాబట్టి అర్ధ రాత్రి సమయం లో ఇంటికి వెళ్ళాల్సి వచ్చినప్పుడు ఒంటరిగా వెళ్ళే వాడిని. మా ఊరి మొదట్లోనే స్మశానం ఉంది. ఊరిలోకి ప్రవేశించాలంటే ఆ స్మశానం దాటుకుని రావాలి. రాత్రి పూట ఆ స్మశానం దగ్గర్లో నేను చాలా సార్లు దెయ్యాలని చూసాను. నేనే కాదు మా ఊరి వాళ్ళు చాలా మంది చూసారు. మా ఊరిలో చాలా గొర్రెలు రాత్రి సమయాల్లో మాయమైపోయేవి. పొద్దున్న వెతికితే వాటి కళేబరాలు స్మశానం మొదట్లో పడి ఉండేవి. అప్పటి నుండి మా ఊరిలో ఎవరూ రాత్రి సమయాల్లో బయట తిరగడం మానేసారు, ఆరు బయట కూడా పడుకోరు, మా ఊరిలో దాదాపు ప్రతి ఇంటి గోడ పైనా ఓ స్త్రీ రేపు రా.. అని రాసి ఉంటది అని చెప్పాడు. మేమందరం ఆశ్చర్యపోయాం. అలా ఎందుకు రాసి ఉంటది అని అడిగాము. మా ఊరిలో ఒక పెళ్ళి కాని అమ్మాయి స్మశానం పక్కన ఉన్న బావిలో దూకి ఆత్మహత్య చేసుకుని చనిపోయింది. తను ఎందుకు చనిపోయిందో కూడా ఎవరికీ తెలియదు. ఆ తర్వాత నుండి మా ఊరి అమ్మాయిలకి గాలి సోకడం, అనారోగ్యం పాలు అవ్వడం ఎక్కువయ్యాయి. అందరూ కలిసి ఒక మంత్రగాడిని పిలిచి పూజలు చేయించాక ఆ మంత్రగాడు బావిలో దూకిన అమ్మాయే అందరి ఇళ్ళకి వెల్తుంది, నచ్చిన వ్యక్తిలోకి ప్రవేశిస్తుంది అని చెప్పాడు. ఆ దయ్యం ఎవరి ఇంట్లోకీ ప్రవేశించకుండా ప్రతి ఒక్కరూ వాళ్ళ ఇంటి గోడల మీద ఓ స్త్రీ రేపు రా.. అని రాయమని చెప్పాడు. అందుకే దాదాపు మా ఊరిలో అందరి ఇంటి గోడల మీదా అలాగే రాసి ఉంటది అని చెప్పాడు. అందరరి మొహాల్లో ఆశ్చర్యం. అంతలో నరేష్ అనే వాడు ఒరేయ్ వాడేదో పల్లెటూరి నా కొ**..ఎదో చెప్తాడు..మీరంతా ఏంట్రా వాడు చెప్పే సొల్లు వింటున్నారు, దెయ్యాలు లేవు గియ్యాల్లేవు అని తిట్టాడు. వెంటనే అనిల్ గాడు లేదు రా దెయ్యాల సంగతేమో కాని ఆత్మలు నిజం గానే ఉంటాయి రా...కోరికలు తీరకుండా చనిపోతే ఆత్మలు అలాగే తిరుగుతాయి రా అని చెప్పాడు. అంత సీన్ లేదు..నిజంగా ఉన్నాయని నిరూపించగలవా అని వాదించాడు నరేష్. వెంటనే రాజు లేచి అరే నువ్వెప్పుడైనా స్పిరిట్ గేమ్ ఆడావా? అని అడిగాడు. అదేం ఆట రా అని అడిగాడు అనిల్ గాడు. ఆత్మల్ని ఈ లోకం లోకి పిలిచి వాటితో మాట్లాడడానికి ఇదొక మార్గం రా అని చెప్పాడు. నాకు ఎలా ఆడాలో తెలుసు అని చెప్పి బొమ్మలు గీయడానికి వాడే చార్ట్ తీసుకుని వచ్చి మద్యలో పరిచాడు. అందరం ఆశ్చర్యం గా చూస్తున్నాం. ఆ చార్ట్ పైన 'A' నుండి 'Z' వరకు అక్షరాలని , 0 నుండి 9 వరకు అంకెలని రాసి ఒక్కో అక్షరం చుట్టూ గుండ్రం గా గీసాడు. అక్షరాలన్ని చిందర వందరగా ఒక క్రమం లేకుండా రాసాడు. ఆ చార్ట్ కి నాలుగు మూలలా నాలుగు గుండ్రటి సున్నాలు గీసి ఒక దానిలో 'YES' అని , రెండో దానిలో 'NO' అని , మూడో దానిలో హలో అని నాలుగో దానిలో గుడ్ బై అని రాసాడు. మద్యలో ఒక కాయిన్ పెట్టి దాని చుట్టూ గుండ్రం గా గీసాడు. అందరం వాడు చేసే దాన్ని మౌనం గా చూస్తున్నాం. ఒక కొవ్వొత్తి తీసుకొచ్చి ఆ చార్ట్ కి ఎదురుగా పెట్టి వెలిగించాడు. మాలో ఒకరిని వెళ్ళి లైట్ ఆపు చేయమన్నాడు. అనిల్ వెళ్ళి లైట్ ఆపు చేసాడు. రూం లో ఆ కొవ్వొత్తి వెలుతురు తప్ప ఇంకే వెలుతురు లేదు. అందరు ఆ చార్ట్ చుట్టూ చేరి కూర్చున్నారు. ఆ కొవ్వొత్తి వెలుగులో అందరి మొహాలు ఎర్రగా మండుతున్నట్లు కనపడుతున్నాయి. తర్వాత ఏం చేస్తాడో అని అందరూ రాజు వంక చూస్తున్నారు. నరేష్ వంక చూసి నువ్వు ఆడతావా? లేదంటే మళ్ళీ తర్వతా నేను మోసం చేసా అంటావ్ అని అడిగాడు. వాడు కంగారు పడిపోయి లేదు లేదు నువ్వే ఆడు, నాకు ఎలా ఆడాలో తెలీదు కదా అని సమాదానమిచ్చి కొంచెం వెనక్కి జరిగాడు. రాజు ఒక బ్లేడు తీసుకుని తన బ్రొటన వేలిని కొంచెం తెగేలా కోసాడు. చార్ట్ మద్యలో ఉన్న కాయిన్ తీసి తన రక్తం లో అద్దాడు. అదంతా చూస్తుంటే అక్కడేదో క్షుద్ర పూజలు చేస్తున్నట్లు అనిపించింది. భయమేసి అనిల్ గాడి చేయి పట్టుకుని కూర్చున్నాను. రాజు ఆ కాయిన్ తీసి మద్యలో ఉన్న సర్కిల్ లో పెట్టి దాని మీద తన వేలు ని అంటీ అంటనట్లు ఆనించాడు. ఎవరి ఆత్మ ని పిలవమంటారు అని అడిగాడు. ఇందులో ఇలాంటి చాయిస్ లు కూడా ఉంటాయా అనిపించింది నాకు. నరేష్ గాడు కొంచెం ధైర్యం నటిస్తూ సౌందర్య ఆత్మ ని పిలువ్ అని వెటకారం చేసాడు. అందరం ఒక్కసారిగా నవ్వాము. మమ్మల్ని చూసి రాజు కోపం గా ఇక్కడ ఉన్న వాళ్ళకి సంభందించిన వాళ్ళ అత్మలు లేదంటే ఈ చుట్టు పక్కల ఉన్న ఆత్మలు అయితేనే త్వరగా మనతో కమ్యూనికేట్ అవుతాయి, మీలో ఎవరైనా మీ వాళ్ళు ఎవరైనా చనిపోతే వాళ్ళని పిలవాలనుకుంటున్నారా? అని అడిగాడు. ఎవరూ ఏం మాట్లాడలేదు. సరే ఈ దగ్గరలో ఉన్న ఏదైనా ఆత్మని పిలుద్దాం అన్నాడు. అందరూ సరే అన్నట్లు తలలూపారు. రాజు ఆ కాయిన్ పైన తన వేలు ని పెట్టి, తనతో పాటు నరేష్ ని కూడా ఆ కాయిన్ మీద వేలు ని పెట్టమన్నాడు. ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు. రాజు మా అందరికి ముందుగానే వార్నింగ్ ఇచ్చాడు. ఎవరైనా ఒక్కరే ప్రశ్నలు అడగాలి, అందరూ అడిగితే సమాధానం ఇవ్వవు ఆత్మలు అని చెప్పి ప్రశ్నలు అడగడానికి నన్ను నియమించారు. నేను అడగను నాకు భయం గా ఉంది అని చెప్పాను. పర్వాలేదు, ప్రశ్నలు అడిగే వాళ్ళని ఆత్మలు ఏమీ చేయవు. ఒకవేళ వాటికి కోపం వచ్చినా ఆ కాయిన్ ని పట్టుకున్న వాళ్ళనే ఏమైనా చేస్తాయి అని చెప్పాడు. ఆ మాట వినగానే నరేష్ గాడు వేలికేదో షాక్ కొట్టినట్లు తీసేసాడు.
రాజు వెంటనే తీయకూడదు అని వారించాడు. నరేష్ ని కూడా కళ్ళు మూసుకోమన్నాడు. రాజు కళ్ళు  మూసుకుని గట్టిగా ఎవరైనా ఉన్నారా? ఎవరైనా ఉన్నారా? ఉంటే నాకు సమాధానం కావాలి అని పెద్ద పెద్దగా అరుస్తున్నాడు. మాకందరికీ గుండెల్లో రైల్లు పరిగెడుతున్నాయి. నరేష్ గాడి పరిస్థితి ఐతే మరీ దారుణం. చెమటలతో ఒళ్ళంతా తడిచిపోయింది. పది నిమిషాలు అవుతుంది. కాయిన్ లో ఎటు వంటి కదలికా లేదు. రాజు ఈ సారి స్వరం ఇంకొంచెం పెంచుతూ చివరి సారిగా అడుగుతున్నాను. నువ్వు ఇక్కడే ఉన్నావని తెలుస్తుంది. మాతో మాట్లాడు. నువ్వున్నావని సమాదానం చెప్పు అని గదమాయించినట్లు అడిగాడు. అప్పుడు చిన్నగా కాయిన్ కదలడం మొదలయ్యింది. రాజు కళ్ళు తెరవకుండా అలానే ఉన్నాడు. నరేష్ కూడా కళ్ళు తెరవకూడదని ముందే చెప్పడం వల్ల తను కూడా అలాగే ఉన్నాడు. నేను నువ్వు ఇక్కడే ఉంటే హలో చెప్పు అని అడిగాను. కాయిన్ మెల్ల మెల్లగా ముందుకు జరుగుతుంది. అలా జరిగి జరిగి హలో అని రాసి ఉన్న సర్కిల్ లోకి వెళ్ళి ఆగింది. అందరికీ వెన్నులో వణుకు మొదలయ్యింది. నేను ఎవరు నువ్వు? నీ పేరు చెప్పు అని ముందుగా రాసి పెట్టుకున్న ప్రశ్నలనే అడుగుతున్నాను. వెంటనే కాయిన్ మెళ్ళగా పక్కకి జరిగి మొదట 'R' అనే అక్షరం దగ్గరకి వెళ్ళింది అక్కడి నుండి 'A'' దగ్గరకి జరిగింది. నిదానంగా 'V' దగ్గరకి జరిగింది, ఆ తర్వాత ''I' దగ్గరకి వెళ్ళి ఆగింది. ఆశ్చర్యం. అందరం ఒకరి మొహాలు ఒకరం చూసుకున్నాం. 'R', 'A' , 'V', 'I' అంటే రవి. తన పేరు రవి అని చెప్తుంది.
నేను ఆశ్చర్యం నుండి తేరుకుని 'ఎవరు నువ్వు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావ్? అని నా తర్వాతి ప్రశ్న ని అడిగాను. కాయిన్ మెల్లగా నో దగ్గరకి వెళ్ళి ఆగింది. అంటే తనకి చెప్పడం ఇష్టం లేదు అని అర్ధం.
ఆత్మ ఏదైనా ప్రశ్న కి సమాధానం చెప్పడం ఇష్టం లేదు అంటే మనం మళ్ళీ ఆ ప్రశ్న ని అడిగి విసిగించకూడదు అని రాజు ముందే చెప్పాడు. అందుకే నేను వెంటనే తర్వాతి ప్రశ్న ని అడిగాను. నువ్వెందుకు ఇక్కడే తిరుగుతున్నావ్? అని అడిగాను. అప్పుడు కాయిన్ చిన్నగా 'H' దగ్గరకి వెళ్ళి అక్కడి నుండి 'O' దగ్గరకి తర్వాత 'M' దగ్గరకి ఆ తర్వాత 'E' దగ్గరకి వెళ్ళి ఆగింది. 'HOME' అంటే ఇల్లు. ఆ ఆత్మ ఇది తన ఇల్లు అని చెప్తుందా?  వెంటనే ఇది నీ ఇల్లా? అని అడిగాను. ఆ ప్రశ్న మేము ముందే రాసుకున్న ప్రశ్నల్లో లేదు. అయినా కుతూహలం కొద్దీ అడిగేసాను. కాయిన్ తిన్నగా 'YES' దగ్గరకి వెళ్ళి ఆగింది. నాకేమి అర్ధం కావట్లేదు. తర్వాత మేము రాసుకున్న ప్రశ్నల్లో తర్వాతి ప్రశ్నని అడిగాను. నీకు ఎవరి మీదైనా కోపం గా ఉందా? అని అడిగాను. వెంటనే 'YES' అన్న సమాధానం. ఎవరి మీద అని అడిగాను. కాయిన్ కదలడం లేదు. మళ్ళీ అదే ప్రశ్నని రెండో సారి అడిగాను. 'NO' అని సమాధానం. ఇంక అడగడానికి ఏం ప్రశ్నలు రాసుకోలేదు. సరే ఇక వెళ్ళిపో అని చెప్పాను. కాయిన్ వెళ్ళి NO దగ్గర ఆగింది. అంతే అందరికీ గుండెల్లో దడ మొదలయ్యింది. రాజు మాకు ముందే చెప్పాడు. కొన్ని ఆత్మలు మన దగ్గరకి వచ్చాక తిరిగి వెళ్ళమంటే వెళ్ళవు. అవి కోరికలు తీరకుండా చనిపోయిన ఆత్మలు. అవి మొండిగా ప్రవర్తిస్తాయి. కాని మనమే వాటికి ఏదొకటి చెప్పి పంపించేయాలి అని చెప్పాడు. ఇక నేను ధైర్యం తెచ్చుకుని నీకు ఇక్కడ ఏం పని లేదు వెళ్ళిపో అని గదమాయించాను. అయినా సరే మళ్ళీ NO అన్న సమాధానమే. నాకు ఇంక పిచ్చి పిచ్చిగా భయమేసేస్తుంది. ఏం చేయాలో ఆ రాజు గాడు చెప్పలేదు. దయ చేసి వెళ్ళిపో. గుడ్ బై గుడ్ బై అని గట్టిగా అరిచాను. కాయిన్ చిన్నగా గుడ్ బై అని రాసి ఉన్న సిర్కిల్ లోకి వెళ్ళి ఆగింది. అందరం ఊపిరి పీల్చుకున్నాం. నరేష్ గాడిని అడిగాము. కాయిన్ నిజంగానే కదిలిందా అని. వాడు అవును రా, నా వేలు దాని పైనే ఉంది. ఎవరో లాగుతున్నట్లు కాయిన్ ముందుకు కదిలిపోతుంది రా. ఏరా నీకు కూడా అలాగే అనిపించిందా అని రాజు ని అడిగాడు. వాడు అవును అని చెప్పాడు. నరేష్ గాడు వెంటనే రాజు ని ఇంకో సారి ఇలాంటి ఆటలు ఆడించకు రా బాబు. గుండె నూటొకటి కొట్టుకుంటుంది చూడు అని రాజు చేయి వాడి గుండె పైన పెట్టి చూపించాడు. ఇప్పటికైనా నమ్ముతావా ఆత్మలు దెయ్యాలు ఉన్నాయని అని అడిగాడు రాజు. నమ్మానులేరా బాబు...ముందు ఒక రెండు పెగ్గులు వేద్దాం రండి అప్పుడు కాని ఈ భయం పోదు అని నరేష్ గాడు అందరి గ్లాసుల్లో పోసాడు.
రెండు పెగ్గులు పడగానే అందరికీ ఎక్కువయిపోయింది. పావు గంటలో అందరూ నిద్రపోయారు. నాకు కూడా బాగా నిద్ర పట్టేసింది. ఆదమరిచి నిద్రపోతున్నాను. సుమారు రెండు గంటల సమయం లో ఎవరో తలుపు కొడుతున్నట్లు శబ్ధమయ్యింది. వాళ్ళ రూం మేట్ కిరణ్ నైట్ షిఫ్ట్ నుండి వచ్చుంటాడులే ఎవరో ఒకరు తీస్తారులే అని అలాగే పడుకున్నాను. కానీ మిగతా వాళ్ళందరూ కోమా లో ఉన్నారు. ఎవ్వరూ లేచి తలుపు తీయట్లా. ఇక తప్పక నేనే లేచి తలుపు తీశాను. ఒక కుర్రాడు గుమ్మం బయట నుంచుని ఉన్నాడు. మా వయసు కుర్రాడిలాగే ఉన్నాడు.  మంచి హైట్ దిట్టం గా ఉన్నాడు. లోపలికి రాకుండా నన్ను అలానే చూస్తు నిలబడిపోయాడు. మీరు కిరణ్ ఆ? అని నేనే అడిగాను. తను అవును అన్నట్లు తల ఊపాడు. నేను అనిల్ వాళ్ళ ఫ్రెండ్ ని. ఏంటి పార్టీ కి రాలేదు. ఇప్పటి దాకా వర్క్ ఉందా? అని అడిగాను. తను నా వంక చూసి నవ్వి లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ టైం లో నిద్ర లేచే సరికి నాకు ఇంక నిద్ర పట్టలేదు. బయటకొచ్చి నిలబడ్డాను. నా వెనకే కిరణ్ కూడా వచ్చి నిలబడ్డాడు. తనని చూసి బాస్.. అక్కడ మందు ఉంది. తాగుతారా? కావాలంటే నేను కంపెనీ ఇస్తాను అని అడిగాను. అతను నాకు అలవాటు లేదు అని చెప్పాడు. నా ఎదురుగా నిలబడి నన్నే చూస్తున్నాడు. నేను అతని వంక చూసినప్పుడు అతని కళ్ళు బాగా ఎర్రగా ఉన్నాయి. అదేంటి మీ కళ్ళు అంత ఎర్రగా ఉన్నాయి అని అడిగాను. నేను నిద్రపోయి 14 రోజులు అవుతుంది అన్నాడు. అవునా అన్ని రోజుల నుండి నిద్ర లేకుండా ఎలా ఉన్నారు ఏమైనా ప్రాబ్లమా అని అడిగాను. అతను వెంటనే ఒక అమ్మాయి నన్ను మోసం చేసింది. దాని వల్లే నాకీ పరిస్థితి. దాన్ని వదలను అని చాలా కోపం గా ఏదేదో మాట్లాడుతున్నాడు . నాకేం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు. తనని శాంతపరుద్దామని బాస్ అలా బయటకెళ్ళి వద్దామా అని అడిగాను. అతను సరే ఒక చోటికి వెళ్ళాలి తీసుకెళ్తావా అని అడిగాడు.  ఇద్దరం కలిసి కిందకి దిగాము. నాకు మత్తుగా ఉండటం వలన తనని బైక్ నడపమని అడిగాను. లేదు నువ్వే నడుపు అని చెప్పాడు. ఇద్దరం రోడ్ పైకి వచ్చాము. తను దారి చూపిస్తున్నాడు. తను చెప్పిన రూటులోనే వెళ్తున్నాం. మైన్ రోడ్ నుండి కొండ పైకి వెళ్ళే దారిలోకి పోనివ్వమన్నాడు. ఈ టైం లో కొండ పైకి ఎందుకు? అక్కడ ఎవరూ ఉండరూ ,అది ఘాట్ రోడ్ కదా, పైగా లైట్లు కూడా ఉండవు వద్దు అన్నాను. తను లేదు వెళ్ళాలి తీసుకెళ్ళు అని ఆఘ్నాపించినట్లు చెప్పాడు. ఇక తప్పక ఆ రోడ్ లోకి బండి తిప్పాను. కొంచెం దూరం వెళ్ళాక ఘాట్ రోడ్ ప్రారంభమైంది. రోడ్ మొత్తం చిమ్మ చీకటి. అసలేం కనపడట్లేదు. రోడ్ కి ఇరువైపులా పెద్ద పెద్ద చెట్లు, గాలికి ఆ చెట్లు ఊగుతూ చేసే శబ్ధం భయంకరం గా ఉంది. కొంచెం ముందుకి వెళ్ళాక నాకు భయం మొధలయ్యింది. వెనక్కి వెళ్ళిపోదామా అని అడిగాను. లేదు ఇంకొంచెం దూరమే అన్నాడు. కొంచెం ముందు కి వెళ్ళాక రోడ్ మలుపులో ఆపమన్నాడు. బండి ఆపి ఇంజిన్ ఆన్ లోనే ఉంచాను హెడ్ లైట్ వెలుతురు కోసం. ఆ వెలుతురు లో దూరం గా రోడ్ నుండి కిందకి చూస్తే చిన్న చెరువు కనపడుతుంది. కిరణ్ ఆ చెరువు దగ్గరకి వెళ్దామన్నాడు. నేను వద్దని వారించాను. అయినా వినకుండా కిందకి దిగి ఆ చెరువు దగ్గరకెళ్ళాడు. నేను ఒక్కడినే ఉండటానికి భయమేసి తనతో పాటు కిందకి దిగాను. తను ఆ చెరువు వంకే తదేకం గా చూస్తున్నాడు. కొంచెం సేపటికి బిగ్గరగా ఏడుస్తున్నాడు. తనని చూస్తుంటే నాకు భయమేస్తుంది. కిరణ్ ఏమైంది ఎందుకలా ఏడుస్తున్నావు అని అడిగాను. నేనూ ,శ్వేతా వారానికి ఒకసారైనా ఇక్కడికి వచ్చే వాళ్ళం. తనకి ఈ ప్లేస్ అంటే చాలా ఇష్టం.తనని నేను ప్రాణం గా ప్రేమించా, కాని తను నన్ను మోసం చేసింది. అది చేసిన మోసం తట్టుకోలేక ఇక్కడే ఇదే చెరువులో దూకి ఆత్మహత్య చేసుకున్నా అని బిగ్గరగా ఏడుస్తూ చెప్తున్నాడు, ఆ చివరి మాటలు నాకు సరిగ్గా అర్ధం కాలేదు. ఏంటి ఏమన్నావ్ అని అడిగాను. ఇక్కడే ఇక్కడే దానికోసం ప్రాణాలు తీసుకున్నా. అది మాత్రం ఇంకొకడితో హాయిగా కాపురం చేస్తుంది అని అన్నాడు. ఆ మాటలకి ఒక్క క్షణం నిర్ఘాంతపోయా. కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. ఏంటి ఇతను ఇలా మాట్లాడుతున్నాడు, ఏమైంది ఇతనికి, అసలెవరు ఇతను అనుకుని ఎవరు నువ్వు? అని అడిగాను. నేను రవి ని అన్నాడు. అంతే కాళ్ళ కింద భూకంపం వచ్చినట్లైంది. ముచ్చెమటలు పోసేసాయి. వాడు నన్ను చూసి నవ్వుతున్నాడు. నేనేం చేస్తున్నానో నాకు అర్ధం కావట్లేదు. అక్కడి నుండి పరిగెత్తాను. తను నా వెనకే పరిగెడుతున్నాడు. పరిగెత్తి పరిగెత్తి బైక్ దగ్గరకొచ్చాను. బైక్ స్టార్ట్ చేసి ముందుకి కదలబోయాను. అంతే ఎవరో ఈడ్చి కొట్టినట్లు బైక్ పై నుండి ఎగిరి  కింద పడ్డాను. పడటం పడటం రోడ్ మీద నుండి జారి చెరువు దగ్గరకి వెళ్ళడానికి కిందకి దిగే మార్గం లో పడ్డాను. అంతే ఎవరో నా కాళ్ళని పట్టుకుని కిందకి లాగేస్తున్నారు. నేను విడిపించికోవడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నిస్తున్నాను. ఆ చీకట్లో ఏమి కనపడటం లేదు. చేతికి ఏమైనా దొరుకుతుందేమో అని వెతుకుతున్నాను. ఒక చెట్టు కొమ్మ దొరికింది దాన్ని పట్టుకుని విడిపించుకోడానికి కాళ్ళు ఆడిస్తున్నాను. కాని ఒక్కసారిగా నాకన్నా వెయ్యి రెట్లు బలం తో గట్టిగా కిందకి లాగినట్లనిపించింది.చేయి కోసుకుపోయింది కొమ్మ కి. చేతి నిండా రక్తం. ఇంక నా వల్ల కావట్లేదు, నా ఓటమిని అంగీకరించేసి ప్రతిఘటించడం మానేసాను. అంతే ఎవరో నన్ను లాక్కుంటూ చెరువులోకి తీసుకెళ్ళిపోయారు.
ఒక్కసారి గా కళ్ళు తెరిచి చూసాను. అనిల్ గాడు ఎదురుగా కనపడుతున్నాడు. ఏరా తాగింది దిగిందా? చేతికి దెబ్బ తగిలినా కూడా అంత సోయ లేకుండా పడుకున్నావేంట్రా? అని అడిగాడు. వెంటనే చేయి చూసుకున్నాను. చేతికి కట్టు ఉంది. ఏమైంది అని అడిగాను. రాత్రి తాగింది ఎక్కువై గ్లాస్ పగలకొట్టావు. అది కోసుకుపోయింది అన్నాడు. అంటే ఇప్పటి దాక జరిగింది కలా? చా నిజం గా జరిగినంత భయమేసింది ఏంటి అనుకున్నాను. రెడీ అయ్యి వెళ్ళబోతూ రాజు దగ్గరకి వెళ్ళి రాజు నిజం చెప్పు. రాత్రి మనం స్పిరిట్ గేం ఆడాం కదా అదంతా నిజమేనా? కాయిన్ నిజం గా కదిలిందా అని అడిగాను. తను నవ్వి లేదు మామ.. ఆ నరేష్ గాడు రోజు నన్ను పల్లెటూరి వాడినని ఆటపట్టిస్తూ ఉంటాడు. అందుకే వాడిని భయపెట్టడానికి అలా చేసా. కాయిన్ నేనే జరిపాను, నేను కాయిన్ లాగుతుంటే నిజం గా ఆత్మే లాగుతుందని భయపడి చచ్చాడు వాడు అన్నాడు. మరి నువ్వు రాత్రి పేరు అడిగితే రవి అని చెప్పావు కద అది ఎవరి పేరు అని అడిగా. అది మా ఇంటి ఓనర్ వాళ్ళ అబ్బాయి పేరు. తను మొన్నే చనిపోయాడు, ఆత్మ హత్య చేసుకుని చనిపోయాడు లవ్ ఫైల్యూర్. అందుకే అతని పేరు చెప్తే ఈ నరేష్ గాడు దడుచుకు చస్తాడని అలా చెప్పా అని చెప్పాడు,
తను చెప్తుంటే నాకంతా అయోమయం గా ఉంది. నిన్న ఆడిన స్పిరిట్ గేం అబద్దమా. రాత్రి నిజం గా ఆత్మ రాలేదా? అలా ఐతే నిన్న రాత్రి నాతో మాట్లాడింది ఎవరు. తను ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు అని రాజు నాకు ఇప్పుడేగా చెప్తున్నాడు, మరి రాత్రి వచ్చింది కల ఐతే తను ఆత్మ హత్య చేసుకుని చనిపోయిన విషయం రాత్రే నాకెలా తెలిసింది? వెంటనే రాజు ని ఆ అబ్బాయి ఎలా చనిపోయాడు అని అడిగాను. ఇక్కడి నుండి కొంచెం దూరం లో ఆ ఘాట్ రోడ్ దగ్గర చెరువుంది ఆ చెరువు లో దూకి ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు అని చెప్పాడు. నాకు ఆ మాట వినగానే ఒక్క క్షణం గుండె ఆగిపోయింది. ఇప్పుడు రాజు నాకు చెప్తుంది అంతా నాకు రాత్రే తెలుసు కదా? అంటే నిజం గానే నేను ఆ చెరువు దగ్గరకి వెళ్ళానా? అలా ఐతే నేను ఈ పాటికి చనిపోయి ఉండాలి కదా? చేయి కి దెబ్బ తగిలింది గ్లాస్ వల్ల, కాయిన్ కదిలింది రాజు వల్ల ఐతే మరి ఇవన్నీ నాకెలా తెలిసాయి. ఇలా ఆలోచించుకుంటూ కిందకి దిగుతున్నాను. రాజు కూడా మాతో పాటే కిందకి వచ్చాడు. మొదటి అంతస్థు కి వచ్చాక రాజు నన్ను పిలిచాడు. అదిగో అతనే చనిపోయింది అని వరండాలో గోడకి వేలాడ తీసిన ఫోటో వంక చూపించాడు, ఆ ఫోటో చూడగానే నా పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి. రాత్రి నేను చూసిన రూపమే అది. అతనే రవి. ఇంక ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ ఉండకుండా పరుగు పరుగున కిందకి దిగి బైక్ స్టార్ట్ చేసాను.మళ్ళీ ఇప్పటి వరకు వాళ్ళ రూం దరిదాపుల్లోకి వెళ్ళలేదు. జన్మలో స్పిరిట్ గేమ్ ఆడలేదు...